Zo zijn ze vast niet echt hoor, in de dagelijkse omgang. Maar zo ken ik ze niet, ik moet het doen met het beeld wat ze zelf zorgvuldig naar buiten poetsen. Mij beeld is het resultaat van hoe zij zelf graag hun handel en wandel uitventen. Waren ze echt strategisch slim en gemeen, dan had ik wel respect voor ze gehad. Maar het is allemaal te laf en doorzichtig, zoals wanneer ik Jolanda S.  de SP toch maar een ‘protestpartij’ hoor noemen.

Hypocriet tot en met, want vorige maand nog stond ze dapper op uitnodiging van Roemer, samen met diezelfde verguisde SP, en eindelijk ook de PvdA, in te spelen op een verenigde linkse oppositie. Maar nu ligt de bal dus alweer in het midden. D66 wordt weer gepaaid. Een wiebel politieke actie van de soort waarmee ook Femke H. het spel al zo compleet heeft vergiftigd, steeds weer ten koste van een sterke linkse politieke eenheid op inhoud, en dientengevolge rechtstreeks ten faveure van de PVV en de VVD.

Tegenover de media oetelen ze minzaam de voorgebakken prietpraat, gevoelig als de dames zijn voor polls, status, en de geur van de dag, als iemand van een helemaal hip gepiemeld reclame succes bureau je toe lispelt dat ze zo even wat stemmers moeten vissen in de vijver van de linkse buren, dan doe je dat toch? Maar uiteindelijk allemaal dodelijk voor de politieke inhoud en van elke ethiek gespeend. Weer een knieval voor het eclatante gebrek aan moraal in de landspolitiek. De persoonlijke waarden verdunning is al zo ver gevorderd, dat het in die omgeving niemand zelf meer werkelijk opvalt. Maar aan de buitenkant, dames, zijn we nu op de kleren van de keizerin wel uitgekeken. 

Welke vrouw moet zich aan deze maatschappelijke voorbeelden nog meten? Blij dat ik geen vrouw ben, want ik zou uit protest waarschijnlijk PVV gaan stemmen. Het probleem blijft dat ze zich onvoldoende inhoudelijk weten te onderscheiden, deze altijd bevallig bewust uitgedoste meisjes vrouwtjes met de pronte kontjes, waarvoor iedere dappere dieren redder de zeehondjes spontaan uit de bezweette handjes laat vallen. Ze komen met een compleet accessoire pakket, inclusief het optionele  - man veilige – op half intellectueel instelbare manipulatie niveau.

Het sluit ondertussen wel allemaal prima aan bij de doelgroepjes. Het valt zowel bij bovenmodaal in te prikken, bijvoorbeeld richting de maatschappelijk betrokken, kunstminnende, grachtengordelpoen bruidjes, als ook bij de nog studerende wannabee carriere bitches ‘met een hart’, èn het past reuze koket in de cabriolet. Over tijdje wordt dan ook nog echt een keer het milieu gered. Is de bedoeling. Maar hoe? Tja… Dat wordt nooit helemaal duidelijk, daarvoor zit inmiddels gewoon te veel water bij de wijn.

Het navrante is ook nog, in de kern denkt toch vrijwel iedereen van links tot rechts, hetzelfde over de belangrijkste problemen en hun oplossingsrichting. De moraal is universeel en de Nederlandse maatschappelijke waarden zijn behoorlijk onderling begrepen. Maar Den Haag faalt! Door zich steeds weer onderling te laten verdelen, door zich te laten bespelen door de manipulatieve macht van media en het bedrijfsleven. Door het brede gebrek aan op moraal gebaseerde politiek biedt zij geen voorbeeld  aan de samenleving. De samenleving op haar beurt wordt steeds consumptiever, kortzichtiger en materialistischer, en dat woekert weer verder richting politiek.

Politieke partijen laten zich onder die druk steeds weer kennen en op hun zwakste flank bespelen. In plaats van te strijden tegen de krachten en machten die onze maatschappij dreigen te ontwrichten, wordt men onderling uitgespeeld, door de lokale minderheid van de financieel economische elite en de multinationale bedrijfsbelangen, en door de hufters, racisten en fascisten van de PVV.

Het huidig Nederlandse parlement is een troep half bewuste pubers met een zwak middelbare school niveau, die de kracht, potentie en intelligentie van dit land ten diepste beledigen. De pestkop uit de klas maakt de dienst uit. De grootste stommiteit van GroenLinks is dat de partij zich heeft losgemaakt van het thema van de klassenstrijd, die inmiddels weer zo actueel is als nooit tevoren, .  

Het echte werk wordt gedaan door anderen, ook door groepen die men het liefst negeert, zoals Occupy. Maar ook door Sea Sheppard, en jawel, de SP, door Amnesty International en door Greenpeace en Human Rights Watch, War Child, de VN. Ondertussen hossen we met Groenlinks van festival naar festival, maar men doet niets en krijgt niet gedaan en stemt in met oorlogsmissies.

Wie ziet nog het verschil, nietwaar? Ondertussen betoont de club met de claim op de woorden ‘groen’ en ‘links’ zich nergens groener of linkser dan enige andere partij. Ze zijn niet uitgesproken actief op enig gebied, als emancipatie, of inhoudelijk vernieuwend op bijvoorbeeld het pacifisme. Het is me modder van geen stront te onderscheiden.

Geef mij maar Agnes Kant! 

http://www.nu.nl/politiek/2726538/sap-baalt-van-pvda-in-sp-kamp.html

Dat Shell gebouw heeft wel wat van de financiële realiteit waarmee de overheid en de banken ons hebben opgezadeld. Langzaam is inmiddels het hele financiële stelsel afgebroken, leeg geroofd en kaal geplukt, waarna een onttakeld karkas is overgebleven waar geen koperen stuiver nog te vinden is.

Ooit waren de banken veilige plekken voor je geld. De financiële infrastructuur werd bewaakt door de overheid. Voor een bank was een betrouwbaar imago belangrijk om van de kleine spaarders grote leners te maken, en je te adviseren en te steunen bij het opzetten en financieren van je bedrijf.

De overheid liet de teugels vieren, mensen hebben zich massaal aan consumptie overgegeven en zijn wurg hypotheken aangegaan. Een loopbaan bij een bank, verzekeraar, politieke partij of financiële instelling staat dezer dagen slechts ten dienste van de persoonlijke financiële belangen van de werknemer. En ja, een bank is natuurlijk ook vooral zelf veel geld aan het verdienen, ten koste van alles en iedereen.

Hulde aan Pow nieuws voor het zo treffend illustreren van de crisis in de wereld! Een passender analogie is niet te geven: Het gestripte Shell gebouw als karkas van de leeg geroofde samenleving. En dan de Casting! Die hinkende, hijgende, kwijlende Gollum reporter, zo’n opmerkelijk slaafse allochtone jongen die rechtstreeks voor de Pow racisten werkt, op hun beurt in dienst van de groot geld maffia! Prachtig, om die tussen de resten van dat financiële gebouw te laten zoeken naar de ware criminelen: de daklozen, junks, alcoholisten, maatschappelijk verstotenen en oost Europese gelukszoekers.

Het bos getuigt. De uitgestrekte heuvels en bossen van mijn geboortestreek, waarin we volop samen speelden, zwierven, hutten groeven, bomen klommen, die zijn dus echt nog helemaal nooit geschoond. Dat is een lokaal publiek geheim, maar nog steeds lopen kettingzagen stuk op de granaatscherven en kogels die volop in de oude beuken zitten.

Ik fietste zelf als kind met tankgranaten achterop de fiets. Zonder er doelbewust naar te zoeken vond je het soms na een regenbui langs het bospad. Ik heb als kind handgranaten als dit, en andere types, zoals fosforgranaten, luchtdoelgranaten, alle soorten (scherpe) ammunitie, stenguns, mortieren, etc.  gevonden. Tot lijken aan toe, en tot op het veldje naast het schoolplein.

Het lijkt dan misschien lang geleden, maar veel van dat tuig is in het gele zand, de grond én in de rivierklei langs de Rijn puntgaaf bewaard gebleven, als ook in mijn geheugen. Daaraan zie je dat het allemaal nog helemaal niet zo lang verleden tijd is. Wat ook heel weinig mensen beseffen, is dat het daar bij de Veluwezoom tussen Wageningen en Arnhem, een half jaar lang de frontlinie is geweest.

Bij herdenkingen en andere gelegenheden heb ik als kind, en tiener, persoonlijk, uitgebreid en veelvuldig met de Poolse, Canadese en Engelse militairen gesproken die daar ook daadwerkelijk hebben gevochten. Dat was indrukwekkend. En goed. Omdat de oorlog behoorlijk ingreep op de gemeenschap en de families. Ieder huis had wel één of meer kruizen. Zo ook de onze. Je groeit op een sociaal en reëel landschap waarvan je het verhaal, de betekenis, die op je inwerkt, probeert te begrijpen, plaatsen en duiden.

Bij de tweede wereldoorlog in Nederland denken verreweg de meeste mensen in de Randstad aan mei 1940 en mei 1945, en soms de slag om Arnhem in acht dagen. Maar daar was er dus een frontlinie tussen Veluwe en Betuwe, waar gevochten en vooral geschoten is, tussen september 1944 en mei 1945.

In die periode was het volkomen kapot gebombardeerde gebied geëvacueerd, de burgers zaten hoger op de Veluwe en tot in Overijssel, ondergebracht bij boeren meestal.

Soldaten vertelden mij, als kind, over hun patrouilles en ervaringen door dat spooklandschap. Niet ‘net als in de film’, maar uit de eerste hand, dat is wel een verschil. Misschien vraag je je af, waarom ze dat allemaal met een kind van 8, 9, 10, deelden, in de jaren zeventig? Maar voor de militairen, ten tijde van de oorlog zelf soms amper twintig, was het de tijd om hun verhaal te delen. Om de herinneringen te verwerken.

Het lijkt in deze tijd van verantwoord opvoeden niet naar de norm. Je vreest als ouder voor de onschuld van je kind, die je bovenal jouw persoonlijke trauma’s niet wilt opdringen. Maar wat als jouw kind, bij het graven van een knikker putje, op de resten van een gesneuvelde militair stuit? Dan begrijp je misschien hoe dergelijke normen per situatie kunnen verschuiven, en wordt het nodig om de waarden te herijken en te herbevestigen voor je kind. Het heeft weinig zin te doen of er niet iets afschuwelijks in de wereld is waarover toch een zekere kennis moet worden gedeeld, om een ziel te wapenen, te schragen.

Als dan een levende soldaat jou kan vertellen, wat daar is gebeurd, wat zich heeft afgespeeld, als die dan aanspreekbaar is voor dat kind, en dat gebeurd goed, dan is dat in bijzondere zin ten dienste van waarheid, licht en tenslotte ook de liefde en menselijkheid. Nee, daar is geen pathos mee gemoeid. Ik ben geen cabaratier en kan het evenmin ironisch bagatelliseren.

Sommige gesprekken met de militairen duurden langer. We liepen samen de ‘Airborne Memorial’ wandel tochten, van 10, 15 en 25 kilometer lang, door mijn geboortestreek, langs de plekken waarover ze soms iets meer vertelden wat er was gebeurd. Wat ze niet vertelden, kon ik zelf invullen, wat meer dan ze misschien zouden kunnen vermoeden én ik vertelde terug, vanuit wat ik al wist van de familie geschiedenis. Ik liep die tocht zeker twaalf jaar mee en ontmoette veel van hen. Ik sprak ze ook als ze logeerden bij kennissen of buurtgenoten.

Ik zelf ben geboren in 1967, kind van een moeder die een concentratiekamp in Nederlands Indië overleefde. Ik groeide op met verhalen die je een kind anno 2012 niet zomaar kan neerleggen, maar omdat mijn ouders zelf kinderen waren in de oorlog, was het een heel natuurlijke overdracht. Ook de verhalen van mijn vader, die opgroeide in dezelfde geboortestreek en in de kelder voor de tankslag schuilde, zijn oudste zus verloor, maakten natuurlijk veel indruk, al waren mijn ouders in die zin wel zo wijs niet de verdrietigste verhalen op jonge leeftijd al met je te delen.

De tijdgeest is dezelfde niet meer. Zo indringend zijn de meeste familie geschiedenissen niet meer. Misschien ben jij, lezer, een kind van nog weer veel verder na de tweede wereldoorlog. Van ouders die deze wereldoorlog niet hebben meegemaakt. Misschien hebben je opa en oma die zelfs niet meegemaakt. Maar iedereen maakt wel dingen mee, die erg genoeg zijn. Erg genoeg, zonder dat het erger hoeft.

http://www.gelderlander.nl/voorpagina/renkum/10266661/Welpen-scouting-Oosterbeek-vinden-handgranaat-.ece

Ik hoop echt dat de Grieken dus wèl hun referendum krijgen. Dat ze, net als IJsland, keihard ‘nee’ zeggen. Het lijkt me ook echt beter om de huidige crisis helemaal door te laten woekeren. Laat maar komen. Laat die markt maar even een nieuw evenwicht vinden, al kost het nog zoveel vals geld, waar dit toch geen waarde meer heeft…

Ja, waarschijnlijk zullen de prijzen van huizen dalen. Niet leuk. Waarschijnlijk zullen we het allemaal voelen. Maar, dat is dan wel zo eerlijk en ook oprecht in solidariteit met de Griekse bevolking, die nu, als eerste voelen hoe het zoals het nu gaat, stomweg niet kan werken. De ‘mediterranen’ zijn echt niet de enige die hebben potverteerd. De schulden per Nederlander zijn inmiddels ook al veel hoger dan die van hen, en we komen er langzaam maar zeker dat ook hier de borg daarvoor onze pensioenen, spaar tegoeden, collectieve voorzieningen en levensstandaard zijn.

Het mag ook allemaal best wat minder met die consumptie. Het is de decadentie ten top. In Nederland merken we dan wellicht pas als één van de laatste plekken op aarde hoe slecht het werkelijk gesteld is met de wereld, maar de klap gaat hoe dan ook vroeg of laat komen. Voor dit moment parkeert iedereen hier het grote geld. Maar dat is schijn. Dat kapitaal heeft geen enkele sympathie, loyaliteit of moraal. Als het voordelen oplevert, is al dat mooie geld, hier slim naartoe gelokt, even snel weer weg naar China zodra ze daar het kunstje kopiëren.

Misschien leren we voorbij de crisis weer zelf ons voedsel te verbouwen. Ik droom wel eens van een echt eerlijke economie, waarin je voor bepaalde dingen de echte kostprijs betaald, inclusief de milieuschade. Dan wordt brood goedkoper en gaat de prijs van vlees fors omhoog. Dan wordt autorijden eindelijk echt zo onbetaalbaar als het in werkelijkheid is. Ik ben vierkant voor een echt ‘vrije markt’. Zo één waarin mensen de realistische prijs betalen van vliegvakanties naar verre uithoeken in de wereld. Waarin banken en private investeerders echt de verliezen nemen voor de risico’s die ze hebben genomen.

Ik ben faliekant tegen lapmiddelen als een Euro waarborg fonds. Dat soort megolomane, risicovolle onderneming stellen de economische stabiliteit, of wat daar van rest, nog verder in de waagschaal. Ik sta hierin niet alleen, er zijn op de wereld vrijwel geen economen te vinden die denken, dat het op de huidige manier kan doorgaan. Unaniem is de roep voor wetgeving en reguleren. Maar de huidige politieke leiders luisteren niet. De huidige politieke kaste handelt niet naar de de echte belangen van de wereldbevolking, niet de de raad van de meest wijzen onder ons. Je hoeft maar naar mensen als Tony Blair te kijken, om te zien hoe het gesteld is met de morele standaarden in de hoogste regionen van het politieke spel en het grote bedrijfsleven.

Ondertussen krijg je als kleine ondernemer in Nederland geen poot aan de grond bij de banken. De overheid onderneemt niets maar dan ook niets en staart zich blind op een Europese top oplossing. Maar er is geen Europese oplossing. Ieder land voor zichzelf moet de verandering van binnen uit zien te maken. Het is tijd voor bezinning. Er is een financieel wereldwijd landschap dat op geen enkele manier wordt gereguleerd en waarvan maar een handjevol van ons profiteert, ten koste van de economie. De financiële markten zijn een volkomen ongeregelde en ongereguleerde janboel, en functioneer naar de aard, steeds in dienst van de grootaandeelhouders en niet de economische belangen van de mens en vooral niet de belangen van de mens als één met de natuur op aarde.

Politici investeren namens ons steeds weer geloof vertrouwen kapitaal terwijl ons het overzicht wordt onthouden op de ontwikkelingen blijkt keer op keer dat het hen al helemaal ontbreekt aan een helder lange termijn plan. Er is helemaal geen afbakening van de financiële markten om het risico te houden bij hen die de risico’s nemen. Het is in het belang van zij die profiteren van de ontwikkelingen, om dat vooral zo te houden. Men houdt ons indrukwekkende bedragen voor, als een rad voor ogen, terwijl het in feite rechtstreeks uit onze eigen zakken komt. Dat bedrag, dat zijn onze bezittingen. Hoe grote de bedragen die ze noemen, hoe groter het deel van onze ‘eigen waarde’ in hun handen komt.

Ik ben niet tegen ondernemen, niet tegen effectief samen werken, niet tegen prestatieloon – zolang daar dan maar een gelijk (basis) inkomen tegen over staat. Ik ben niet tegen vrije markt of privé bezit. Wel tegen gedwongen arbeidsparticipatie.

Startende ondernemers zijn vanouds de natuurlijke banenmotor van de samenleving. Mensen met oude of nieuwe ideeën, producten en manieren van ondernemen, zorgen voor een natuurlijke verandering en kapitaal aanwas van onderop. Daar komt de vernieuwing vandaan, de vernieuwing die nodig is. en niet van bovenaf. En zeker niet uit een Europese top.

Van Europese solidariteit is momenteel geen sprake. We zijn de Grieken niet aan het redden, maar ‘onze’ investeringen in Griekenland. De investeringen door banken en private partijen dus. De belangen van de rijken willen ze redden. Niet het beleg op ons brood, maar de kaviaar en de champagne van al die nieuwe rijken. Nederland is niet gebaat bij steun aan Merkel en Sarçozy, Berlusconi en Tusk, die voor alles hun eigen nationale belangen en persoonlijke netwerken bedienen.

Het Euro noodfonds is uitstel van executie en ook nog eens heel erg duur: Zolang de markt lekt, moet je er geen nieuw geld in pompen. Natuurlijk juicht Wall Street bij het horen van een van China geleend potje van 1.000 miljard euro. Zij weten als geen ander in wiens zakken dat geld straks weer als vanzelf beland volgens de huidgie regels van het spel. Als die regels niet eerst veranderen is dit een, heel, heel ontzettend dom plan. Ik roep graag op tot een referendum, ook in Nederland. Ik ben echt faliekant tegen deze kunstgreep.

Wie denk je dat op dit moment de meeste druk uitoefent op de Europese leiders? Wall street. De Berus, Euronext, de 1%, de nieuwe en oude rijken. Hun investeringen staan op het spel. Ze hebben de Griekse economie kapot gemaakt met hun hebzucht. Denk maar niet dat het ze te doen is om de redding van de Grieken. Laat het maar knallen op de huidige koers. Laat het maar komen. Laat het maar instorten. Laat ze maar meevoelen met de ellende die Griekenland nu overkomt. Waarom de daders compenseren?

Zolang regulering van de financiële wereld uitblijft, zolang geen normale heffingen komen op import uit China, zolang geen reële kosten tot uitdrukking komen in de prijs van productie ten koste van de natuur, dieren en mensenrechten, varen we een destructieve, zelf destructieve koers. Tot de onvermijdelijke volgende crisis komt, die ons dan vervolgens nog meer geld, liefde en natuur kost.

Het is alsof ze onder water een lekkende vijver repareren. Dat werkt niet. Eerst moet echt al het water weg. Dan ga je de bodem aanpakken. Hoe onprettig het ook klinkt, ons huidige systeem van economische groei ten koste van de planeet, ten koste van elkaar, jou, mij, en dat alles slechts ten bate van de kapitaal vergarende bovenlaag, verdient het om te falen. Verdient het te vergaan voor het ons allemaal mee zuigt.

Ik weet inmiddels toch wel hoe ik me red zonder al die opgedrongen consumptie. Ik denk dat het heel belangrijk is dat mensen weer tot het besef komen, wat ze wel en niet echt nodig hebben. Leren zelfvoorzienend te zijn en klimaat neutraal te leven. Dat is waar we nog heel wat kunnen besparen, voor dat we ons definitief aan China BV in de opheffingsuitverkoop doen. Ik weet zelfs al dat het heel verfrissend zal zijn om te herontdekken dat we prima in staat zijn met heel wat minder genoegen te nemen, meer zelfvoorzienend en sociaal productief door het leven te gaan. Gelukkig worden zelfs.

Laat Peking in vredesnaam geen Dollars in Euro’s gaan omzetten. Zolang er geen betere scheidingswanden worden gebouwd tussen de surplus kapitaal markten en de reële economie van de huishoudens van gezinnen. Zolang de banken niet beter hebben leren omgaan met hun economische verantwoordelijkheid, zolang pensioenen nog onveilig belegd zijn, moeten we geen aanvullende risico’s nemen met als onderpand het laatste beetje geld dat nog rond gaat in de collectieve sector. 100 miljard als eerste stap van een ongedekte check is de waanzin ten top. Laten we maar weer wat meer met onze handen leren werken.

Er staan al meer dan genoeg kantoortorens. Stimuleer de nijverheid en de maakindustrie, dan geven we onszelf weer eens wat terug. Help kleinschalige bedrijvigheid, laat vanaf de grond weer meer moois op bloeien en breng de menselijke maat terug in het straat beeld.

Gaat China ons redden?

Wat ik er tot nu toe van begrijp, is dat we de kringloop van het geld behoorlijk hebben verstoord. We laten te veel dingen goedkoop maken in China. Daar is het met de mensenrechten en de arbeidsomstandigheden en het milieu bedroevend gesteld. Maar dat interesseerde de investeerders niet. Die wilden alleen maar met lage prijzen elkaar beconcurreren. De Chinese fabrikanten vonden het allang best.

Nu zitten ze daar met een hoop geld, aan Euro’s en US Dollars, die minder en minder waard blijken. Nu stellen de Europese leiders voor dit geld van China terug te lenen. Dat is nogal wat. Je kunt dus niet straffeloos en immoreel met kapitaal en arbeid marchanderen. Dat kon lange tijd niemand wat schelen. En nog niet.

De stabiliteit plannen voor de Eurozone, of hoe ze het ook willen noemen, lossen vooralsnog niets op. Het lijkt zo eenvoudig: We vragen de Chinezen om geld aan ons te lenen. Maar, daar zullen de Chinezen wel wat voor terug willen. Een reëel onderpand. Onze bezittingen. Nog meer invloed op de Afrikaanse markt. Nog meer visgronden om leeg te vissen. Als we instemmen met dit ondemocratische plan, om zaken te doen met een kapitalistische dictatuur van China, waar alle spiritualiteit wordt onderdrukt, gaat Europa alleen nog maar verder kapot, moreel èn financiëel.

Het zijn helemaal niet de Grieken, het zijn de Europese staatshoofden die, om hun achterban in slaap te sussen, allemaal voor hun eigen hachje een zondebok vinden in ‘de Grieken’. Het gaat er in Europa dan ook steeds ondemocratischer aan toe.

Goed. Ik denk dat ik het voor nu weer even kwijt ben.

Tot zover de hype. Nu dan over de lange termijn plannen dan, waarmee ik immers dit stuk begon.

Wat kan jij, Occupy, doen of betekenen binnen deze situatie, wat is ons gegeven en wat het perspectief? Welke ontwikkelingen moeten we voorstaan en welke initiatieven en toekomst projecties kunnen we gestalte geven? Hoe kunnen we ‘demonstreren’ wat allemaal mogelijk is met de inzet van de krachten die we op dit moment hebben gebundeld?

Wat ik ‘door krijg’, is dat we komend voorjaar een groot, gezamenlijk ‘Free the Earth’ kamp moeten op zetten, een groot stuk polder, bos, één of ander stuk land kraken. Vandaar uit kunnen we met vrijwilligers, gezinnen en werkgroepen verder ideeën uit werken. Geënt op de stam van deze kracht en vrij van de invloed van de gevormde dwaalpaden, waarbij we de beste ideeën verder kunnen uitwerken voer hoe de toekomst van onze gemeenschap gestalte krijgt.

Heel mijn hart!

De kosten van de ‘war on terror’ alleen al in Irak bedroegen 3.000.000.000.000 euro.  Da’s gewoon een 3 hoor, met twaalf nullen. Maar wel zoveel geld dat de VS dit onmogelijk kunnen opbrengen, met hun economie al voor die tijd op sterven na dood, de huizenmarkt stond op instorten en stomweg geld bijdrukken zou leiden tot hyper inflatie.

Tja, wat doe je dan?

Je kunt moeilijk botweg de spaartegoeden van miljoenen burgers inpikken.

Of is er een manier? Nou, misschien… Orkestreer een ‘bankencrisis’ en onder de titel ‘Domino D-Day’ laat je de nodige honderden miljarden ‘verdampen’, voornamelijk buitenlands geïnvesteerd kapitaal, waaronder de nodige miljarden uit Nederland.

Hielp het?

Nee, zelfs de miljarden die op deze manier werden ingehaald, zijn niet afdoende gebleken. Nog altijd is de economie van de VS volstrekt reddeloos, en al het positivisme van Obama kan daar geen verandering in brengen.

Nu is Nederland bijvoorbeeld 30.000.000.000 euro kwijt, alleen al de ‘redding’ van de ABN Amro. Tel de steunbedragen aan ING erbij op, de kosten om de DSB spaarders te compenseren die wel onder het deposito garantiestelsel vielen…

Telt u even mee?

Hallo?

Bent u daar nog?

Geef ik u nog één gedachte mee.

Jan Peter Bankellende.

Het is echt heel simpel, en daar heb ik tien minuten voor nodig, geen jaar. Ik som hieronder een paar mogelijkheden op die alle even constructief en effectief zijn.

1. De banken betalen het gejatte geld met bijbetaling van een ‘crisis tax’ terug;
2. De joint strike fighter gaat de prullenbak in; en we gebruiken de F16′s op tot het roest en boutjes regent;
3. Het leger,  gestript van haar offensieve bewapening, wordt omgevormd tot een humanitarie hulpmacht, die kan worden ingezet bij (internationale) rampen;
4. We verkopen vier jaar lang twee keer zoveel aardgas, het raakt toch op en is binnenkort zelfs overbodig: de alternatieven bestaan immers al lang, maar worden door de banken van de markt gehouden. Zo bestaan 90% efficiëntere windtorens in plaats van onrendabele molens, kan biodiesel goedkoop uit algenkweek worden gewonnen en is reeds lang een nieuwe technologie beschikbaar voor veel effectievere zonnecellen. Maar al deze technologie wordt door bestaande marktpartijen en economisch verstrikte belangen kunstmatig buiten spel gehouden.
5. Nu we het daar toch over hebben: Shell, Phillips, Disney gaan eindelijk in Nederland de normale vennootschapsbelasting betalen zoals die voor alle in Nederland gevestigde bedrijven geldt. Als nu een MKB’er of ZZP’er één termijn BTW afdracht mist worden ze per omgaande met duizenden euro’s beboet door de ‘leuker kunnen we het niet maken’ maffia.
6. Lonen en uitkeringen blijven op het zelfde peil.
7. Er komt gewoon een kilometerkaart: in plaats van een gepersonaliseerd kastje kan een automobilist ook een anonieme ‘prepaid card’ kopen, de ‘Kilometerkaart’.

Met deze maatregelen wordt over vier jaar een begrotingsoverschot gerealiseerd van 29 miljard.

We investeren deze meeropbrengst in tunnelbouw om de files op te lossen, door nieuwe tunnel ringen om de bestaande centra in de randstad te bouwen, investeren deze keer écht in de voorhanden energie alternatieven en worden zo een lichtend voorbeeld in de wereld en de meest schone en dynamische economie ter wereld.

De ontwikkelingshulp gaat omhoog naar een internationaal geaccepteerd percentage zoals is vastgelegd.

De andere optie is de Nederlandse maatschappij te laten verpauperen, de uitverkoop van Nederland door CDA en VVD te laten doorgaan, Endemol de regie te geven over Den Haag, onze politici te kiezen via een spelshow, het tot 2140 over integratie te hebben oftewel buitenlanders de schuld geven van onze impotentie.

Ik heb zoals vrijwel iedereen met redelijk verstand een hard negatief oordeel ten aanzien van seksueel misbruik, in het bijzonder van kinderen. Juist daarom heb ik een levens groot probleem met de aanduiding ‘kinderporno’. De hekel aan dat woord heb ik altijd gevoeld en dat is over de jaren niet minder geworden. Mocht ooit een nationale campagne komen voor het lelijkste woord van de Nederlandse taal, dan zou ‘kinderporno’ daar wat mij betreft met stip voor in aanmerking komen. Niet omdat ik verknipte opvattingen koester over libertijnse permiteerbaarheden, noch omdat het een werkelijkheid blootgeeft waar ik niet mee wil worden geconfronteerd. Sec, omdat het gebruik van een dergelijk woord juist een stuk emotionele werkelijkheid bedekt en de problematiek verdient een ontzagvoller benadering.

Hoe afschuwelijk, walgelijk en verwerpelijk in zichzelf de bedoelde beelden ook zijn, op zichzelf beschouwd zijn ze een afgeleide van het misbruik waarvan ze getuigen. Deze redenering volgend ware het dan ook beter wanneer de nadruk meer kwam te liggen op het achterliggend misbruik. Hoe de term ‘kinderporno’ ooit in zwang is geraakt, is gepopulariseerd, Joost mag het weten.  Ik kan me voorstellen dat het voor een krantenkop makkelijker spelt dan ‘(de handel in) beeldmateriaal van seksueel misbruik van kinderen’, maar wat is er op tegen om tenminste van ‘porno’  ’pornografie’ te maken, of beter nog, te spreken van ‘seksuele exploitatie’ van kinderen, waar dit evengoed de lading dient en inhoudelijk zelfs beter de volle breedte van de problematiek aankaart.

Ik heb gewoon wat tegen op krantenkoppen met dat woord, leesbaar voor ieder kind vanaf de ‘lees gerechtigde leeftijd’ van 6 jaar. Kinderen kunnen op jonge leeftijd al worden geïnformeerd over het recht op lichamelijke integriteit en hoe om te gaan met ongewenste lichamelijke aandacht van volwassenen of andere kinderen, dat dient hun weerbaarheid.  Maar mag tezelfdertijd misschien ook een beetje de onschuld bewaard blijven, als dat dan toch het beoogde doel is? Het is een term die de ernst van het achterliggend misbruik en de slachtoffers daarvan onvoldoende recht doet, en zo het dat ooit heeft gedaan, dan toch inmiddels niet meer.

Maar, ere wie ere toekomt: een partij krijgt de leider die het verdient en dat kan straks nog leiden tot een opmerkelijk verkiezingsresultaat. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik het CDA een afgang gun van jewelste  en dat is onvermijdelijk met Balkenende aan het roer. Steeds hetzelfde bandje hoor ik spelen, als van een robot met een heel beperkte ‘kletsjes chip’. Ernstiger is dat ik de indruk krijg inmiddels, met een alcoholisch zelfvertrouwen van doen te hebben.

‘t Vriendelijke biertje compenseert mij te veel een waarachtige kant, hij schakelt te makkelijk van geveinsde ernst naar grap en grol, hij vaart op zijn praatmolentje en stapt middelerwijl met zevenmijls-laarzen de moraal voorbij.

Zulke mensen kunnen je beste vrienden zijn, maar moet je geen beslissingen laten maken over je toekomst.

Ik heb de afgelopen weken met groeiende afkeer waargenomen hoe in het debat de overige politieke kopstukken zich met onverhuld dedain van Agnes Kant afkeerden, juist daar waar zij openlijk principiële stelling nam. Ten voorbeeld, Kant’s ferme uithaal naar Wilders, die volkomen terecht was. Maar Wouter Bos reageerde alsof de heilige code werd geschonden, toen zij juist heel helder uitsprak, wat heel veel redelijk weldenkende mensen menen: dat Wilders’ gedachtegoed en wijze van debatteren en voorgestelde politieke oplossingen een beduidend groter gevaar voor de samenleving vormen dan de Islam. Dat is een volkomen legitieme inhoudelijke redenering – en of je die nu al dan niet achter de honderdste komma even diplomatiek uitspreekt doet volstrekt niet ter zake.

Tegenover Wilders is in het feite helemaal niet moeilijk partij bieden, tenzij je op je tenen gaat lopen, dan regeert de angst, de slechtste raadgever van al.  Je moet juist wèl durven zeggen waar het op staat tegenover deze man, die bij gebrek aan een constructief perspectief, in zijn kluis slechts zijn tijd lijkt te spenderen aan het slijpen aan steeds vileiner beledigingen en met name aan de manier, de toon en de timing waarop hij deze poneert om maximaal effect te sorteren in de media, volkomen voorbij gaand aan enige inhoud en volstrekt niet geïnteresseerd in een uitwisseling van argumenten en standpunten binnen het parlement, is hij slechts geïnteresseerd in wat in de media zal beklijven.

Dat parlementair vandalisme is Wilders instrument bij uitstek, en het gaf dan ook geen pas hoe Felix Rottenberg echt volkomen onterecht sprak over een ‘misser’ van Angnes Kant op het punt, waarop zij Geert Wilders rechtsreeks aansprak op zijn verantwoordelijkheid als politicus, om geen nodeloze twist te zaaien in de samenleving en tegenstellingen te zeer op scherp te stellen. Het was precies in de roos.

Iemand als Felix Rottenberg, die zich in de achterste linies van de politiek schuilhoudt, heeft het dan wel heel erg makkelijk. Maar het was en is dan ook niet alleen Felix Rottenberg, het was ook Jeroen Pauw, die tijdens het laatste debat voor de gemeenteraadsverkiezingen liet kennen als persoonlijk vooringenomen, een journalistieke ‘misser’ van formaat. Pauw viel volkomen uit de neutrale rol die een journalist betaamd door de manier waarop hij meermaals Kant fel persoonlijk aanviel. Dat was niet alleen uiterst ongepast, persoonlijk beschadigend, uit de toon, maar ook respectloos tegenover een gerenommeerd volksvertegenwoordigster. Het was zelfs zo beschamend een vrouw zo te bejegenen dat zoveel voor mij  neerkomt op platvloerse intimidatie. Wat mij betreft vliegt zo’n man meteen de laan uit – jammer genoeg regeert de PvdA nog steeds de VARA en we weten hoe daar de wind waait.

Tijdens dat laatste debat, en ook tijdens de andere debatten, vielen meerdere politici, Kant bij tourbeurt af. In geen van die gevallen beoogde men iets anders te bewerkstelligen dan het uit positie brengen van een electoraal opponent. Het was geen zins een debat op inhoudelijke punten, meer een wedstrijd om punten, een reality show, waarbij de tweede kamer een soort ‘Big Brother’ huis wordt, een afvalrace onder aanvoering van een quizshowhost waarmee we in Jeroen Pauw dan een fijne nar hebben gevonden.

Sommige ogenschijnlijke winnaars in deze verschrikkelijke vertoning zijn in feite de grootste morele verliezers. Neem Mark Rutte. Hij viel wat mij betreft wel van allen het ongelukkigst in zijn eigen zwaard. Hoe dat zo? Niet lang geleden heeft hij natuurlijk in een risicovolle politieke manoeuvre de extremer elementen ter rechterzijde, in casu Rita Verdonk en Geert Wilders, uit de VVD weten te werken.  Het leek daarmee even of de gematigder liberale krachten zich hadden bezonnen, om het gif der intolerantie uit de gelederen te bannen, maar dat ging door Wilders electorale opmars wel ten koste van een gigantische aderlating van de achterban. Dus,  inmiddels is ook binnen de huidige VVD populatie het discrimineren alweer volop salonfähig. Het wordt gecamoufleerd, door het te hebben over veiligheid en het gevaar van de islam, integratie problematiek en de gezinshereniging, immigratie, het straattuig en ga zo maar door.  Allemaal effectief tendensieus, Rutte glimlacht minzaam naar Halsema, maar het blijft  zo doorzichtig als wat. Het resultaat is dat de VVD stemmen herwint op rechts.

Maar Femke Halsema doet geen enkele zaak veel goeds door zich de complimentjes van Rutte zo te laten welgevallen, zeker niet terwijl ze ter linker zijde genoegen lijkt te scheppen in de overloop van potentiële SP stemmers naar GroenLinks. Wie het op enige verheffende afstand beschouwt, moet op dit soort momenten net als ikzelf wel door huiver worden bevangen – zeker wanneer door dit demasqué de heer Wilders – in absentia – het gelijk aan zijn zijde vind waar het zijn grote afkeer betreft van de Haagse ‘omgangsvormen’ in het spel om de macht.

In Nederland wordt een nog steeds groeiende legitimatie gevonden voor een steeds onbeschaafder benadering van een immens belangrijk onderwerp, dat niet voor niets al twee decennia het nationale politiek debat beheerst. Deze discussie duurt voort, terwijl de sociale problemen aan de basis liggen zijn nog altijd niet afdoende zijn gewogen of aangepakt en de onvrede uitgroeit tot een groot gezwel en een splijtzwam in politiek en samenleving.

Ik ben het met de meeste politici ter linkerzijde eens, dat deze zaak een genuanceerde sociale aanpak vergt op een langere termijn, op velerlei gebied, en dat enig resultaat zeker ook is behaald. Het gaat vooruit, dat mag ook gezegd worden, men heeft in alle geledingen van de samenleving de beschaving ook vooralsnog behouden en dat is een grote winst. Toch hebben we in Nederland ook een gigantisch probleem, waar het aankomt op de handhaving van een aantal wet gebiedenen dat raakt ook aan het incasseringsvermogen en de tolerantiegrens van sommigen.

Het gaat om terechte ergernis tot grote frustratie van zowel de politiemensen die de wet moeten uitvoeren, als ook welwillende hulpverleners, leerkrachten, jeugdwerkers en ga zo maar door, die niet effectief of afdoende  hun werk kunnen doen of afmaken. Dat niet wordt gehandhaafd is volkomen te wijten aan de politieke onwil hierin te investeren. Het is puur een kwestie van ondercapaciteit, van onderbetaling en van onderwaardering van de politie en de andere instituties die zich met juist met deze uitwassen van de problematiek, op straatniveau, tot ook achter de voordeur, dienen bezig te houden.

De bestaande integratie problemen, even los van hun eventueel overdreven voorgestelde omvang,  zullen echt de hoogste prioriteit moeten krijgen, om de eenvoudige reden dat men het zat is en behoefte heeft aan rust in de wijken, aan veiligheid op straat, waardoor ook weer meer ruimte kan ontstaan voor een respectvoller omgang met elkaar.

Dat Wilders opkomt voor mensen die zich vervreemd voelen in zo’n verwaarloosde gemeenschap verklaart de opvallend sterke groei en het is al te kort door de bocht, te stellen dat de mensen die een stem op Wilders uitbrengen, dat doen uit simpelweg rascistische motieven, of dat hij zelf primair dergelijke beweegredenen heeft. Ik denk dat hij deels ageert en provoceert om eindelijk eens beweging te forceren in de verlammende situatie.

Wat daarbij wel degelijk een punt van zorg is, is hoe Wilders het debat voert en in hoeverre hij daarin mogelijk tegenstellingen zodanig op scherp zet, dat krachten worden opgeroepen die niet worden beheerd. Dat zou weer kunnen leiden tot, op hun beurt, geweld, delicten of discriminatie jegens personen of bevolkingsgroepen. Het gaat daarbij ook om de sfeer die leeft een samenleving, de risico’s van verregaande stigmatisering en uitsluiting. We zien nu toch ook al dat de balans flink doorslaat, van extreem kritisch, naar verbaal zeer gewelddadige uitingen door prominente partijleden. Naarmate de verkiezingen naderen voelt men zich blijkbaar steeds meer toch gedekt door een electorale bevestiging, om toe te geven aan verkapte oproepen tot geweld.

Waar slaat de balans door? Wanneer worden woorden daden? Beheerst de persoon Wilders eventuele uitwassen vanuit zijn achterban, mogelijkerwijs gelegitimeerd door het taalgebruik van zijn fractiegenoten? Is hij daarvoor dan verantwoordelijk te stellen volgens de wet?

Wanneer, om wille van sec hun geloof, of om wille van het wangedrag van een klein deel jongeren uit een bepaalde bevolkingsgroep, die bevolkingsgroep en haar culturele achtergrond collectief wordt weggezet, dan is dat discriminatie. Dan het roept dat ook onwillekeurige, voor de hand liggend associaties op met pogroms en de holocaust. Daar past morele behoedzaamheid uit historisch besef. En misschien zei mevrouw Kant het niet zo tactisch of heel handig, maar het was wel to the point en heel duidelijk Nederlands, wat ze bedoelde.  We zijn ons nu eenmaal doordrongen van de geschiedenis, het beheerst onze ethiek in het denken over deze aangelegenheden.

Het maakt ons behoedzaam, en ook wel eens te behoedzaam, maar we weten immers ook, door schade en schande en in schaamte voort bestaand, dat we als mensdom in staat zijn om elkaar de grootste gruwelen aan te doen, zeker als losgeslagen groep of meute. Daarvoor te waarschuwen staat niet gelijk aan het op voorhand beschuldigen van nazisme, maar ik volg de intuïtie in deze volkomen, dat voorzichtigheid wel geboden is wanneer je met zulke krachten speelt als die de heer Wilders nu vertegenwoordigt.

Daarmee noem je Wilders nog helemaal geen dictator, daarmee maak je geen vergelijk met de tweede wereldoorlog. Het was een affront te zien hoe het journaille poogde haar de valse interpretatie van haar eigen woorden eventjes door de strot te duwen. Het behoort toch ook wel degelijk tot de opvoedende en hoedende taak van een verantwoordelijk volksvertegenwoordiger om grote alertheid aan de dag te leggen, wanneer politieke bewegingen zich bedienen van amper tot niet verhulde oproepen tot geweld en eigenrichting. Wanneer men het verkiest onkies weinig afstand te nemen van de meest verschrikkelijke bedreigingen vanuit de achterban aan het adres van critici.

Het is bovendien waanzin om te stellen dat de ene religie meer of minder achterlijk zou wezen dan de andere. De Islam bijvoorbeeld heeft niet zulke problemen met Darwins ideeën als de Christelijke leer zelfs in toegenomen mate weer heeft. Ook het weigeren van een hostie of het veroordelen van iemand seksuele voorkeur door de Katholieke kerk, of iets als de afwijzing van de condoom als middel om de verspreiding van Aids tegen te gaan, kun je wat mij betreft straffeloos plaatsen in de de categorieën achterlijk of zelfs ‘genocidaal misdadig’.

De enig werkbare, denkbare en haalbare oplossing voor de huidige criminaliteit en onveiligheid  in Nederland zijn handhaving, handhaving en handhaving. De politiek moet ten ene male politie en justitie voorzien van alle benodigde middelen en de mankracht daartoe. Desnoods dient ook voorlopig de strafmaat voor geweldsdelicten te worden verhoogd evenals de schadevergoeding aan slachtoffers. Misschien is het zaak nu eens niet ‘paal en perk’ te stellen aan bijvoorbeeld de excessen van crimineel en asociaal gedrag van ontspoorde jongeren – van om het even welke komaf – maar om deze criminele praktijken eens en voorgoed uit te bannen.

Zoveel dient wel degelijk met de wet in de hand, met omzichtige zorgvuldigheid gepaard te gaan, het mag niet leiden tot stigmatisering, repressie of willekeur. Nu hebben we het andere extreem – waarbij elke paar jaar de plannen voor sommige wijken worden omgegooid, waar de budgetten elke politieke machtswisseling partijdig worden bijgesteld, en waarmee elk beleid verwerd tot ‘pappen en nathouden’. Het grootste verwijt kan de politiek worden gemaakt dat deze problematiek in ernstige mate heeft verwaarloosd. Het is in en in triest dat juist iemand als Agnes Kant nu het veld moet ruimen, waar zij ten minste iemand is die deze altijd een verdergaande aanpak voorstond, waar ze zich met allen verbond en niet uitsloot.

Lastig in veel debatten was voor haar dat ze daarbij niet die retorische beheersing aan de dag legde die van Jan Marijnissen zo’n geducht tegenstander maakte.  Lastig ook dat Femke Halsema met links bekakte charme de heren rechts en links stuk voor stuk wel aan het gehoor kreeg tijdens de debatten. Groot gebrek aan persoonlijkheid ook wel, dat ze zich, net zo min als Bos, uit puur electoraal gewin, niet meer solidair opstelde. Ik zal de beelden later nog bij deze tekst plaatsen, om te illustreren wat ik bedoel.  Maar het wordt hier ook duidelijk: http://www.mediajournaal.nl/2010/03/05/nos-nieuws-verzint-zelf-quote-van-agnes-kant.html

Het was inderdaad zwaar om zo lang als de rechterhand van Jan Marijnissen op te moeten treden en hem vervolgens te vervangen. Na zijn vertrek, eigenlijk op het hoogtepunt van het voor de SP, liet hij een groot gat achter in de top van de partij. Niet dat het ontbreekt aan talenten binnen de SP – ook na het vertrek van Kant als fractievoorzitter blijven genoeg vaste waarden overeind. Maar een partij die zozeer haar electorale succes te danken had aan het charisma van juist die ene partijleider, ontviel wel een kritieke massa.

Misschien heeft Agnes Kant zich vertild, misschien heeft ze een te zware taak gekregen, om een topzware positie over te nemen, die eigenlijk op maat was gemaakt voor Jan Marijnissen. Het is ook altijd al de kritiek geweest op de SP, dat de partij topzwaar overbelast werd door de de alomtegenwoordige spilfunctie die hij vervulde. Een vorm van bar slecht leiderschap overigens, waarvoor de Haagse politiek kwetsbaar is, is het onmisbaar zijn of worden geacht van een leider, door hemzelf, of de partij.  Soit. Achteraf, makkelijk praten, ware edoch beter geweest wanneer Agnes Kant zich had beperkt tot het partijvoorzitterschap.

Grote debatten liggen in het verschiet, over elementaire problemen, waarbij de aanpak en benadering potentieel ernstig ontwrichtende effecten kunnen hebben. Daarbij is het te hopen, dat de Nederlandse politiek het formaat hervind om de uitdaging op de enig juiste manier op te vatten.

‘t Wordt in elk geval een stuk killer in Den Haag, zo zonder Agnes Kant.